1973’te Cemiyetin İlk Olağanüstü Kongresi Yapılıyor:
1630 Sayılı Dernekler Kanunu’nun yürürlüğe girmesi üzerine, faal dernekler ana nizamnamelerini bu yasaya göre yeniden düzenlemek maksadıyla olağanüstü kongre kararları alırlar.
Türkiye İşçi Emeklileri Cemiyeti de, “Ana Nizamname taslağının tümüyle müzakere edilmesi ve oylanması, ayrıca Kamu Yararına Çalışan Dernek başvurusu hususunun değerlendirilmesi” gündemi ile 15 Nisan 1973 Pazar günü 10:00 ile 16:00 saatleri arasında olağanüstü genel kurulunu toplama kararı alır.
Kongre, Tandoğan Meydanı’ndaki Makine ve Kimya Endüstrisi Kurumu (MKE) Genel Müdürlüğü Memurlar Lokali’nde gerçekleştirilir.
Kongrenin açılışının ardından divana bir teklif sunulur. Teklifte; gündemde yer almayan “dilek ve temenniler maddesinin” eklenmesi istenir. Kongreye katılan delegelerin onda birinin yazılı isteği üzerine teklif oylanır ve kabul edilir. Cemiyete bağlı 28 şubeden, 474 delegenin katılımıyla gerçekleşen kongrede ilk sözü alan Temel Çora, cemiyet yönetiminin özverili çalışmalarını över ve ekler;
“Cemiyetimizin, işçi emeklilerine daha yararlı faaliyetler sürdürebilmesi için paraya ihtiyaç var. Bu sebeple üye aidatlarının maaş bordrolarından kesilmesinin sağlanması yerinde olacaktır.”
Dernek aidatlarının kaynağında kesilerek, hizmet üretilebilmesi için dernek bütçesine aktarılması önerisi işte ilk kez bu teklifle gündeme gelir. Bu teklif ve ardından yaşanacak süreç, yıllar sonra dev bir sivil toplum kuruluşuna dönüşecek olan Türkiye İşçi Emeklileri Cemiyeti’nin kader anlarından birisi olur. Zonguldak delegelerinden Enver Baykara’da kongrede yaptığı konuşmada, işçi emeklilerinin 18 yaşını doldurmuş kız çocuklarının da, memur emeklilerinde olduğu gibi bekar kaldıkları sürece yetim maaşı alabilmeleri gerektiğini söyler. Ardından kürsüye gelerek söz alan, İzmit delegesi Hikmet Yakaner de emekliye ayrılanların, aylıklarının bağlanmasının 7-8 ay gibi uzun zaman aldığına dikkat çekerek; “Bu sebeple mali sıkıntılar içerisinde perişan oluyorlar.
Maaş tahsis işlemlerinin daha kısa zamanda ikmali için gerekli tedbirlerin düşünülmesini istiyoruz” der. Bu iki konu da, o dönemlerde oldukça önemlidir. TİEC kongresinde dile getirilmiş olması ise çözüm yolunda ileride önemli katkılar sağlayacaktır. Delegelerin konuşmaları sürerken, salona Çalışma Bakanı Ali Rıza Uzuner girer. Bunun üzerine Genel Başkan Sadi Heper kürsüye gelerek hem bakanın kongreyi onurlandırdığını bildirir, hem de bu fırsatı değerlendirerek emeklilerin talep ve beklentilerini sıralar. Heper konuşmasında, Çalışma Bakanı Uzuner’in işçi emeklilerine büyük hizmetleri bulunduğunu ifade eder ancak yapılan son zamların emeklileri mutlu etmediğini de sözlerine ekler. Heper konuşmasını şöyle sürdürür:
“1698 sayılı kanunla yapılan maaş zammı, yetersiz oldu. Her geçen gün hayat pahalılığı artıyor. İşçi emeklileri bu pahalılık karşısında güç durumdalar. Asgari ücretin 23 Lira’ya çıkması karşılığında, emekli aylıklarının taban seviyesinin de, evvelce olduğu gibi asgari ücrete paralel olarak yükseltilmesi gerekir. İşçi ve işveren primlerinin artırılmasıyla getirilmesi öngörülen sistematik ayarlama memnuniyet verici değildir. İşçi ve işveren primleri artırıldı. Bu durumda emeklilerin gelirlerinin yükseltilmesi için Sigorta’nın mali imkanlarıyla ve idari tasarruflarla adımlar atılabilir. Diğer taraftan, işçi emeklilerinin eş ve çocuklarının da sigorta sağlık tesislerinde bakım ve tedavilerinin ücretsiz olarak yapılmasını istiyoruz. Emeklilere; bakım, tedavi ve ilaçlarının yanında sıhhi araç ve gereçlerinin de verilmesi icap eder.
Ayrıca, çalışan sigortalılar gibi işçi emeklilerinin de Sigorta’nın sağladığı, mesken kredisinden istifadesini sağlayacak kanun çıkarılmalıdır. SSK, Cemiyetimize yakın ilgi göstermelidir. Zaman zaman işbirliği yapılmasıyla hem işçi emeklilerinin, hem de sigorta yöneticilerinin işleri kolaylaşacaktır. Hatta SSK İdare Meclisi’nde; sendikacılar ve işveren temsilcileri gibi işçi emeklilerinin de en az bir üye ile temsilinde yararlar vardır.”
